دبیر زبان سال اول دبیرستانم تو دفتر خاطراتم اینطوری نوشته :
                        forget the last
                    think about future                
                   but live in the now     
اینو بالای صفحه نوشته و پایین صفحه هم دو بیت از پروین اعتصامی
ما بدین یک دم و یک لحظه خوشیم    نیست هیچ گلی که دمی خرم نیست
قدر این یک دم و یک لحظه بدان         تا تو اندیشه کنی ان هم نیست
....................
گاهی وقتها اونقدر به گذشته و اینده مون فکر می کنیم که حال رو از دست میدیم

و اونقدر درگیر می شیم که یادمون میره همین امروزه که قراره فردامون رو بسازه
و چه زیبا گفت سهراب:
(((((زندگی آب تنی کردن در حوضچه ی اکنون است)))))
....................
.............دلم می خواد در لحظه زندگی کنم ...........

....................
در لحظه زندگی کردن یعنی...

 کاش هر آدمی یه همزاد داشت

کاش من یه همزاد داشتم یکی مثل خودم که ...

می تونستم خیلی راحت از هرچیزی و هرزمانی باهاش حرف بزنم

می تونستم حرف بزنم اونقدر حرف بزنم

و اون اونقدر می شنید و گوش می کرد که من خالی خالی می شدم

کسی که وجودش فقط برای من بود بخاطر من بود

کسی که لحظه ی بودن  باهاش نه نگران چیزی باشم نه هیچ وقت ازش بترسم (  ادما قابل پیش بینی نیستند)

کاشکی من همزاد داشتم کسی که به نگاهش به فکرش ایمان داشتم و می تونستم از تفکراتم بهش بگم .

.....ولی الان من هستم و خلوتم ...........

که تو خلوتم با خودم هستم با خودم حرف می زنم ازهر زمانی و در مورد هر چیزی(فقط می نونم به  خودم اعتماد کنم ....چون آدما قابل پیش بینی نیستند پس براحتی قابل اعتماد نیستند)

راه حل1:من باید بازم مثل همیشه سکوت کنم و حرف نزنم اونقدر حرف نزنم که سرشاربشم از ناگفته ها

راه حل 2:فکر نکنم ......زیاد فکر نکنم........اصلا فکرنکنم........

راه حل 3: به بی تفاوتی برسم

راه حل4:اونقدر فکر نکنم که به بی تفاوتی برسم یا اونقدر به بی تفاوتی برسم که دیگه  فکر نکنم .

...................میشه ؟......................

.......................

شما چقدر ادم راحتی هستید

چقدر می تونید راحت باشید

چقدربا اطرافیانتون احساس راحتی می کنید

از کشیدن درخت خشکیده همیشه خوشم میاد .یادمه دبستان که بودم  توی کلاسهای تابستونه  ،این نقاشی رو یاد گرفتم هنوز که هنوزه از کشیدن درخت خشکیده لذت می برم چون در اون لحظه می تونم به همه چی فکر کنم یعنی طوری نیست که ادمو محدود بکنه یا اینکه نیاز به تمرکز داشته باشه .همش تکراره یه حرکته . وقتی به خودت میای که صفحه پر شده ومی بینی که  شاخه ها تا کجا رفتن اون لحظه متوجه می شی که نقاشی کامل شده وبه پایان رسیده .

                     کویر باور

یه درخت خشک و بی برگ ،میون این کویر داغ، توی ته مونده ی ذهنش، نقش پر رنگی باغ

سایه ی سبز خیالش سر به آسمون کشید

                                     بر و دوشش همه پر شد ز اقاقیا سفید

زیر سایه ی خیالی کمکمک چشماشو بست

                       دید دو تا کفتر چاهی روی شاخه هاش نشست

اولی گفت اگه باز بارون بباره تو کویر

                              دیگه اما سر رسیده عمر این درخت پیر

دومی گفت که قدیما یادمه کویر نبود

                 جنگل و پرنده بود رودخونه ی زلالی بود

کفترا از جا پریدن با یه دنیا خاطره

                                             اون درخت اما هنوزم تو کویر باوره

...............کویر باور................................................................

*نمی دونم شاعر این شعر کیه .اگه کسی می دونه به ما هم بگه لطفا.

...............................

آهنگی که گذاشتم بی ربط نیست به این پست .اینو گوش کنید یه اهنگ دیگه هم هست اونو چند روزه دیگه میزارم هر کس دوست داشت بیاد اونم گوش کنه .

                                 نه هیچ کس هیچ کس

                   چنین خطری را به چنان خاطره ای تاب نیاورد

مکان – قطار   مبدا-تهران    مقصد-ساری

دوربین چهار نفر رو نشون می داد ... یک پیرزن کنار پنجره که داشت یه چیزی رو می بافت و یک دختر جوان که کنارش نشسته بود داشت کتاب می خوند اون طرف یک سرباز کنار شیشه نشسته بود و یک سرهنگ هم بغل دستش.قطار هم در حرکت بود تا به تونل رسید  وارد تونل که  شد

                 ..........همه جا تاریک شد ............

                  ............... یک بوسه ..................

                           ................... یک کشیده ................

قطار از تونل خارج شد

همه تو فکر بودند

هر کدوم  تو ذهنشون یه فکرایی می کردن  و یه چیزایی می گفتند

پیرزن:خوب چکی خوردی____.دختر جوون رو ماچ کردن چک خوردن هم داره___.منو ماچ می کردی چکم نمی خوردی

دختر:خاک تو سرت کنن.من اینجا نشستم یه پیرزن رو ماچ می کنی ___..حقت بود کتک خوردی____ .کور بودن این چیزارو هم داره

سرهنگ در حالی که به سرباز نگاه می کرد:کثافت عوضی نگاش کن___.ماچشو اون می کنه کشیدشو من می خورم .

سرباز لبخندی زد و در حالی که دستشو به لبش نزدیک می کرد:چه حالی میده  آدم کف دست خودشو ماچ کنه بعد یه سرهنگه رو کشیده بزنه.

............................................................................................................

کسایی که سربازی رفتند اگه دوست داشتند می تونن از خاطراتشون توی اون دوران تعریف کنن.

 کاش چون پاییز بودم .........کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگهای ارزوهایم یکایک زرد می شد

افتاب دیدگانم سرد می شد

اسمان سینه ام پردرد می شد

ناگهان طوفان اندوهی بجانم چنگ می زد

اشکهایم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

وه...چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پر شور و رنگ امیز بودم

شاعری در چشم من می خواند ...شعری اسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

بر شرار اتش دردی نهانی

نغمه ی من ...

       همچو اوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

َ

پیش رویم :

        چهره ی تلخ زمستان جوانی

پشت سر:

         اشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام :

         منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون پاییز بودم ...

                                                            فروغ فرخزاد

دو تا برادر بودند که هر وقت رازی داشتند اول سر انگشت اشاره ی دستشون رو می بریدند

و به هم می چسباندند  بعد رازشون رو به همدیگه می گفتند این کار رو به این دلیل انجام می دادند که یادشان بماند ---------این یک راز است---------------.

یک روز برادر بزرگتر با ناراحتی به برادر کوچکتر گفت :من یک راز دارم .

هر دو سر انگشتشون رو بریدند و به هم چسباندند

برادر بزرگ گفت :من ایدز دارم .

اسم درسو يادم نيست دقيقا چي بود ولي يکي از درسهاي معارف اسلامي بود .
چون درس عمومي بود از تمام رشته ها سر کلاس بودن و کلاس خيلي شلوغي بود و به همين دليل اين درس توي يه سالن بزرگ  تدريس مي شد.اون روز سالن پر بود و گفتند که توي يه کلاس ديگه برگزار ميشه ما هم رفتيم سر کلاس ولي خب کلاس خيلي کوچيک بود جای همه  نمي شد
تمام صندلي هايي که توي کلاس بود پر شد و بچه ها مجبور شدند که از کلاس بغلي صندلي بيارن 
  تا اينکه کلاس پر پر شد و تا زير تابلو هم  صندلی گذاشته بودن و نشسته بودن
  استادم سر کلاس بود  و منتظر که بچه ها  ساکت بشن و درسو شروع کنه کلاس کيپ کيپ
شده بود يکي از بچه ها هم در کلاسو بست و صندليشو گذاشت کنار سطل اشغال و نشست
 ديگه امد و رفت توی کلاس کار سختی شده بود 
کلاس پراز سرو صدا  و خنده  شده بود استادم مي خنديد و  همچنان در انتظار
به سر مي برد .پنجره ي کلاس رو هم باز گذاشتن تا يه کم هوا بياد تو .هميشه دخترا اينور پسرا اونور بود ولي اون روز همه چي قاطي شده بود .استاد بالاخره شروع کرد درسو يهو ديديم يه
 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیه نفر مثه تارزان از توي پنجره پريد تو کلاس ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حالا شما فکرشو بکنيد که چه وضعي پيدا کرد اونجا .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ همه غش کردن از خنده ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

ولي استاد يه لحظه دستشو روي پيشونيش گذاشت و  بعد از چند ثانيه از کلاس خارج شد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ولي هيچي نگفت ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کلاس تعطيل شد به همين راحتي اون ادم با کاری که انجام داد اون روز  وقت چندین  نفرو گرفت اون روز به استاد بی احترامی کرد  اون روز کلاسو ريخت به هم

کاری به خوب یا بد بودن کارش ندارم فقط نمی دونم چه جوری روش شد این کارو بکنه.

 هر چند  کارش احمقانه بود شاید ولی باعث شد ــــــــــــــــــ ما کلی بخندیم ــــــــــــــــــــــ
من اصلا نمي تونم يک لحظه خودمو جاي استاد بزارم ولی  دلم سوخت براش خیلی ناراحت شد
 
تا الان که من چند واحد درسهاي معارف و انديشه و اينها رو گذروندم هميشه شاهد بي احترامي  به استاد سر اين کلاسها بودم  ولي اين يکي ديگه خيلي مسخره و خيلي خنده دار وخيلي شاید احمقانه بود. .
ولي جالبه استادائي که اين درسها رو تدريس مي کردن  اصلا مثل استاداي ديگه  با دانشجوها برخورد نمي کردن(اصلا هيچ برخوردي نمی کردن) دلیلش چی می تونه باشه؟ 
  

هر کس از هر جای این شعر خوشش اومد یا اینکه انتقادی داشت  بگه لطفا

دوست دارم یه جورایی نقدش کنید 

يکي از اصطلاحاتي که خيلي زياد آدما بکار مي برند اينه "خدايا شکرت "
و توي شرايط و لحظات متفاوتي از زندگي کاربرد داره .
هر کسي به يه دليلي خدا را شکر مي گه يه سري از آدما به خاطر اينکه که اون جوري که اونا دوست دارن زندگيشون ميگذره .و يه سري از آدما زماني که به يه هدفي که مي خواستن مي رسن، خدا را شکر مي گن و يه سري ديگه به خاطر اينکه مثلا خدا هميشه باهاشون هست . يا دلايل زياد ديگه ...
ولي يه وقتهايي براي بعضي از آدما سوال پيش مياد که مثلا :    
چرا بايد که در غرقاب ذلت
من،خداوندا
ترا از شوق بستانم
و در تنهايي محنت فزاي شامهاي تار
که هر ساعت از آن سالي است
سرود شکر ،بسرايم
چرا بايد دروغين شکر تو گويم

يه وقتهايي هست  که آدم احساس مي کنه حرفهاشو خدا ديگه نمي شنوه و کمکش نمي کنه و اين طور ميگه :
تمام دربها ،ديوارهاو پرده ها
وقت شهادت
بانگ خواهند زد
که هر شب با دل خونين و چشم تر
و فرياد خدايا تا سحر بيدار بودم
و تو بر ناله ها و اشکهايم
پاسخي هرگز ندادي و
نظر هرگز نکردي
.........................در اينکه همه انسانها خدا را شکر مي کنند شکي نيست ..................... ..........
ولي واقعا چند نفر از آدما به خاطر وجود خودشون توي اين دنيا(خلقت ) از خدا تشکر مي کنند؟
خدايا روح من از اين خراب آباد بيزار است
همين جايي که خلقش کردي و
بر آن مبارکباد گفتي
خدايا شکر اين خلقت نخواهم گفت
که اين ننگ است ،دنيا نيست
که اين زشت است ،زيبا نيست
و من هرگز خدايا ...
شکر اين ذلت نخواهم گفت

شما چه وقتهایی از خدا تشکر می کنید؟

شما جز کدوم یک از این تقسیم بندی هایی که توضیح دادم بودید؟

(به هر کدوم از این سوالات دوست داشتید می تونید جواب بدید)

ديروز دختر دائيم اومد خونمون .اين مهمان ما  تنها نيومده دفترشم باهاشه  دفتر...اصلا براريد خودش براتون بگه:
من دختر ي هستم از ديار خو دتون چهارده سالمه در خلوت و تنهايي وا سه دل خودم شعر مي گم دوست دارم نظرتون رو بگيد .راستي من تا دوروز ديگه ا ينجام
       
          خداجون
                 
  خدا جون دلم شکسته از دست اين واون               
  ديگه خسته شدم ازموندن تو اين زمون 
   دلم مي خواد پر بکشم همين الان به اسمون
   بر مو بر نگر دمو بيام پيشت اي مهربون          

    کي ميشه وجودمن ديگه نکشه انتظار   
    چي مي شه اگه ما هم دستامون بود تو دست يار 
    خدا جون تنهام نزار نزار بکشم هوار 
    دلم مي خواد بگم از غماي دنياي تار   
                                                
     ولي سکوت حرف منه فقط اينو ميگم 
     بزن بارون روي اين غما ببار
     که شايد پاک وجاش نمونه ياد گار
     اره صدام گرفته ودليل موندن ندارم
     چونکه رفته وديگه بر نمي گرده يارم            
     خداجون تنها کسم تويي همه کسم 

     اگه تو هم نباشي من از کي بنويسم 
     تو بهم اميد بده که بهش مي ر سم
     به عشقي که سالهاست براش دلواپسم
                                                             
                                             . .. شيرين/تنها

بار دیگر سکوت مردم شکست...

 اصلا نمی شه در مورد این اتفاقاتی که در چند روز اخیز افتاده بی تفاوت بود

از یک طرف مردمی را می بینیم که دارن فریاد می زنند ،اعتراض می کنند تا شنیده بشوند تا دیده بشوند

 از طرف دیگر در مقابل این اعتراض ها ،تلفن ها  قطع،سایت ها قطع،تلویزیون ها قطع و...اطلاع رسانی تعطیل... چرا؟

ولی آیا مگه میشه چشم ها را بست،گوش ها را گرفت،لبها را دوخت؟

   پرنده که بالش می سوزه                دل من به حالش می سوزه 

                              آخه واسش مرگه رهایی

 بازم میرسم به اون جایی که باید بگم

          کاشکی تاریکی می رفت فردا می شد ...

                                                                         به امید فردایی روشن

من فکر می کنم گریه باعث می شه ادم برای یک لحظه هم که شده فکر کنه

ولی خنده اینطوری نیست

وقتی یه ادمی رو می بینیم که داره می خنده  ممکنه که ماهم بخندیم یا حتی به خنده یه نفر بخندیم

ولی گریه اینطوری نیست

وقتی می بینیم یکی داره گریه می کنه برای یک لحظه فکر می کنیم که دلیل گریه کردنش چی می تونه

باشه و کمتر پیش میاد کسی با گریه کسی گریه کنه.

گاهی خنده        

               گاهی گریه   

                           اخه این چه کاریه

حرفها دارم

       با تو ای مرغی که می خوانی نهان از چشم

                          و زمان را با صدایت می گشایی !

                                        چه ترا دردی است

                   کز نهان خلوت خود می زنی آوا

        و نشاط زندگی را از کف من می ربایی ؟

در کجا هستی نهان ای مرغ !

                       زیر تور سبزه های تر

                           یا درون شاخه های شوق؟

                                می پری از روی چشم سبز یک مرداب

یا که می شویی کنار چشمه ادراک بال و پر

                هر کجا هستی، بگو با من

 روی جاده نقش پایی نیست از دشمن

                 آفتابی شو!

                           رعد دیگر پا نمی کوبد به بام ابر

مار برق از لانه اش بیرون نمی آید

و نمی غلتد دگر زنجیر طوفان بر تن صحرا

            روز خاموش است ،آرام است

از چه دیگر می کنی پروا؟